In zwarte inkt uitgevoerde tekening, een zogenaamde aripana, opgedragen aan Vishnu. Centraal staan de voetafdrukken van Vishnu (uit ootmoed heeft de tekenares nagelaten de totale godheid af te beelden). In de landstreek Mithila, het noordelijke deel van de deelstaat Bihar, bestaat een lange traditie van wandschilderkunst. Volgens sommigen stamt de kunst uit de tijd van de Ramayana. Het zijn vooral vrouwen die de voorstellingen schilderen. Vroeger schilderden ze alleen op de muren van de hut, tijdens festivals, religieuze en sociale gebeurtenissen (een geboorte, huwelijk). De schilderingen hebben religieuze (hindoeïstische) motieven, sociale gebeurtenissen als het huwelijk of onderwerpen uit de natuur (de zon, tijgers). Het schilderen van goden heeft een meditatieve betekenis, het is een manier om met de af te beelden god 'in contact' te treden. De schilders gebruiken kleurstoffen afkomstig van planten. De voorstellingen hebben geen witte plekken: elke lege plek wordt opgevuld met bloemen, dieren of geometrische figuren. Lange tijd was deze vorm van schilderkunst onontdekt. Pas na een aardbeving in 1934 werden de tekeningen ontdekt door een Britse officier die er foto's van maakte en in 1949 een artikel in een tijdschrift aan wijdde. Hij was verbaasd over de gelijkenis met werk van Europese kunstenaars als Klee, Miro en Picasso. Een tweede gebeurtenis bracht de schilderingen opnieuw onder de aandacht. In 1966 heerste een vreselijke hongersnood. Op instigatie van de All India Handicrafts Board werden de schilderingen op papier gemaakt voor de verkoop. Dit proces duurt nog steeds voort, zij het dat vandaag de dag ook mannen schilderen.