Het auteursrecht van dit object berust niet bij Museon-Omniversum. Het is niet toegestaan om de afbeelding te delen en te bewerken. Voor meer informatie kun je contact opnemen met contact_fotobestellingen@museon-omniversum.nl
Zwart-wit foto van Karâle die bij het ademgat ligt, Vitus die de lange harpoen vasthoudt en de Andreas die toekijkt. In het dagboek van Tinbergen beschrijft hij de gebeurtenis waarvan hij deze foto's maakte: 15 April 1933. ’s Morgens om vier uur vertrekken Karâle en Vitus met Andreas, resp. mij als pasagier naar Qingorssuaq, om zelen met de lange harpoen te vangen. Dit is in Angmagssalik een van ouds bekende vangmethode, die niet alleeen in Kungmiut, maar ook in Sermilik in goede ijswinters veel gebruikt wordt. Volgens Karâle is dat te verklaren doordat er jaren voorbij kunnen gaan, zonder dat hij gebruikt wordt, maar als er een goede ijswinter is en de Qatsimalers maar niet willen komen, gaan de mensen hem ineens weer gebruiken. Om met gunstig weer een aantal dokumentaire kieken te maken, ga ik ook deze dag naar Qingorssuaq. In het begin betrekt het weer, maar later klaart het op, zodat ik een vijftien kieken kan nemen. In een uur of vijf tijds halen ze vijf zeehonden op. Er worden twee gaten gehakt, een is het ademgat, waarbij men begint, vlak er naast komt een klein gat voor de harpoen. Karâle ligt op zijn zij en houdt met twee handen de harpoen vast, onderdehand onder de beschutting van een doek naar beneden kijkend, en door een bepaalde wijze van fluiten de zeehonden lokkend. Zwemmen ze om de punt van de harpoen heen, die zwart is gemaakt maar waaraan op riempjes enkele stukjes ivoor bevestigd zijn, dan geeft K. even een stoot tegen de harpoen, zodat de witte stukjes even trillen, de zeehond blijft dan even verbaasd in het water hangen, met zijn poten dikwijls uitgespreid. De harpoen moet dan voorzichtig in zijn richting bewogen worden en als hij in de goede richting wijst, geeft K. hem een stoot en roept: tauva, en dan stoot Vitus, die de harpoen al die tijd rechtop heeft moeten houden, met al zijn kracht toe. Voor de buitenstaander is dan te zien, of de harpoen zit, hij stokt dan plotseling. Aan de riem, waaraan de losse harpoenspits bevestigd zit, wordt de zeel omhoog gehaald, wat Andreas moest doen, om sterk te worden, maar hij kon het meestal niet aan. De spits van de harpoen bestaat nog uit twee delen, een schacht en de draaibaar hierop bevestigde punt. De punt kan in de lengterichting van de harpoen gelegd worden en wordt dan één geheel met deze, maar heeft aan zijn einde een kleine weerhaak. Op deze plaats wordt hij met een lusje op zijn plaats gehouden. Bij het harpoenderen van de zeel schiet het lusje er af en dan komt de weerhaak achter de huid te zitten. Wil de zeel weg dan trekt hij aan de weerhaak de punt dwars onder zijn huid en dan is hij gevangen. Onderweg blijkt al dat ik sneeuwblind ben en dat wordt er in de loop van de dertien urige dag niet beter op. De volgende nacht komt de beroerdigheid, opgezwollen oogleden en sterk prikken en steken, af en toe buitengewoon pijnlijk. De volgende dag wordt het langzaam aan minder en 17 April kan ik weer buiten komen.