Tinus van Doorn wordt geboren op 2 juni 1905 in Padang, Sumatra. In 1913 keren zijn ouders terug naar Nederland en wonen in de buurt van Breda. In deze omgeving ontdekt de 8-jarige Tinus de ongerepte natuur en vat hij liefde op voor het wezen van de dieren. Ook is hij ontvankelijk voor voor de wereld van de zwervers, woonwagenbewoners en andere verschoppelingen. Al op jonge leeftijd lijkt hij op zoek te zijn naar een innerlijke vrijheid die het hem mogelijk maakt de ruwe werkelijkheid te ontvluchten. Hij wil leren, met welke beeldende technieken hij z'n gevoelens tot uitdrukking kan brengen, hoe hij in zijn kunst een andere wereld kan creëren, waarin het leven zuiver is en ongekunsteld. Tijdens zijn opleiding aan de Haagse Academie ervaart hij de bevrijdende werking van kleuren die niet weergeven wat wérkelijk is, maar die suggereren wat mogelijk is. In de jaren daarop maakt hij figuratieve werken waarin de realiteit en de droom versmelten tot naïeve taferelen. Hij herschept de werkelijkheid in een paradijselijke fantasiewereld waarin de mens in vanzelfsprekende harmonie met omgeving en dieren leeft. De exposities van zijn schilderijen en grafiek zijn een succes. In juni 1932 hangt zijn werk in het Stedelijk Museum Amsterdam op een zomertentoonstelling van 'levende meesters'. Hij realiseert zich echter dat dit onvoldoende is om een gezin van te kunnen onderhouden. Hij legt zich daarom ook meer toe op decoratief werk: ontwerpen voor decors en kostuums, affiches en reclamewerk, prentenboeken en illustraties bij literair werk van o.a. Albert Helman, Anton Coolen, Martinus Nijhoff en Jan Slauerhoff. Vanaf 1933 woont TvD met zijn vrouw Akkie (Annie) Vermeulen in Barchem, niet ver van de Duitse grens. Op het moment dat Hitler aan de macht is gekomen, breekt in zijn kunst de duisternis door. Hij maakt een serie tekeningen over de zondeval. Op de schilderijen verzetten mensen en dieren zich tegen de onbekende, opdoemende duistere macht die het licht wegneemt. Deze grootse doeken, met hun onwerkelijke, beangstigende sfeer, worden in 1934 op een expositie van de Rotterdamse kunstkring als een essentiële vergissing gezien. Het werk is macaber; TvD lijkt een schilder van de dood geworden. Alleen met zijn houtsneden bij vertellingen voor kinderen houdt hij zijn droom vol. Na een reis door Spanje en Portugal verhuist TvD in april 1938 met zijn vrouw naar Ukkel, bij Brussel. De dichter Jan van Nijlen is hun buurman. Hoewel TvD veel werkt, is hij steeds minder zeker van zichzelf. Als het echtpaar in 1939 sterk door de naderende oorlogsdreiging getroffen wordt, maakt TvD een serie anti-oorlog-tekeningen. Op de dag dat de Duitsers Brussel bezetten maken Tinus van Doorn en Akkie een einde aan hun leven.