Jaap (Jacob) Hillenius studeerde van 1952-1957 aan de Rijksnormaalschool voor Teekenonderwijzers in Amsterdam. In dezelfde stad was hij docent aan de Rijksakademie van Beeldende Kunsten van 1982-1990. Hij maakte schilderwerk als een eigentijdse variant van het impressionisme, waarbij een subtiel spel met kleurrijke vlakken in veelal abstracte combinaties zijn ideaalbeeld van de lichtval op een groep mensen op een zonnige dag in de schaduw van een boom aan het water lijken weer te geven. Later onderzocht hij in reeksen werken hoe door schilderkunstige accenten de oogbewegingen van de toeschouwer door het schilderij kunnen worden geleid. Jaap Hillenius heeft een groot en consistent oeuvre nagelaten, dat een aparte plaats inneemt in de na-oorlogse Nederlandse schilderkunst. Hillenius werd getroffen door de magie van het licht en de kleur, en door de onbeschrijfelijke momenten waarop het geheim van de magie zich prijsgeeft. Maar bij de vluchtigheid daarvan wilde hij zich niet neerleggen. Als een Icarus die naar de zon vliegt jaagde hij die momenten na en brandde zich aan veel reizen, natuur, sport en het Zuiden.