Zijn vader Henri Permeke was een verdienstelijk landschapschilder. In 1891 koos de vader met zijn boot Artis Amor en zijn gezin het zeegat, om tenslotte in 1892 aan te leggen in Oostende en daar verder te blijven. In 1897 werd de vader zelfs eerste conservator van het Stedelijk Museum voor Schone Kunsten. De confrontatie met de Noordzee zou Constant Permeke aan de Vlaamse polders binden. Hij zou sterven in zijn huis Vier Winden te Jabbeke waar hij en zijn gezin sinds 1930 woonden.In de jaren van 1903 tot 1906 bezocht hij de academie te Brugge. Vanaf 1906, tijdens verblijf in Gent, raakte hij bevriend met o.a. Frits van den Berghe, Gustave de Smet en Léon de Smet. Sterk onder invloed van het 'Vlaams luminisme' (Emile Claus) en aangetrokken door de bekendheid van de eerste Latemse kunstenaarskolonie, vestigde de groep vrienden zich in Sint-Martens-Latem. In 1908 keren hij en Gustave de Smet terug naar Oostende waar ze afstand nemen van het lichte coloriet van de Claus-techniek, die ze niet toeliet hun emotioneel beleven op doek te brengen. Na 1912 komt de eerste grote doorbraak van het Permikiaans expressionisme - onder invloed van de zware en pasteuze toets van Albert Servaes - in al zijn emotionele geladenheid: dof gehouden tonaliteit, brutale vormgeving en gedurfde vervormingen, om zijn expressieve kracht te creeren. Na de eerste wereldoorlog, waarin hij zwaar gewond raakte, vestigt hij zich in maart 1916 in Devonshire, Engeland. In 1919 keert het gezin Permeke terug naar Oostende waar hij virtuoos raak geobserveerde vissersfiguren, als hoofdthema, in beeld bracht. In 1930 verhuisde hij naar Jabbeke, waar zijn thematiek zich onmiddellijk wijzigde: wat eerst visser en zee betekende werd nu gedomineerd door boer en akker. Hij ontplooide nu ten volle zijn barokke kracht in een enorme productiviteit met meesterwerken als Gouden Oogst (1935), De grote Marine (1935), Moederschap (1936), Het afscheid (1948), Dagelijks Brood (1950). De periode 1940-1944 werd voor Permeke een tragedie, zowel menselijk als artistiek. Zijn zoon werd door de Duitsers weggevoerd en hemzelf werd het schilderen verboden omdat zijn kunst - evenals het hele expressionisme - als entartet werd beschouwd. Na de oorlog wordt hij benoemd als directeur van het Nationaal Hoger Instituut en de Koninklijke Academie te Antwerpen, als opvolger van Isidore Opsomer. Nog geen jaar later nam hij al ontslag. Het summum van zijn carrière bereikte Permeke op zijn retrospectieve expositie te Parijs, in 1947-1948. Door het overlijden van zijn vrouw op 3 mei 1958 werd hij scherp getekend en sukkelde daarna met zijn gezondheid.