Willem van Althuis was aanvankelijk als los werkman boerenarbeider. Om zijn horizon te verbreden verbleef hij van 1947-1950 in Amerika. Daarna trad hij, teruggekeerd in Nederland, in dienst van de gemeente Heerenveen waar hij werkte als stratenmaker. Zijn behoefte tot tekenen was altijd al aanwezig; hij volgde in 1962 tekenlessen bij Louis leRoy en werd in 1963 lid van de tekenclub in Joure. In de jaren daarna ontwikkelde hij een eigen visie, waarbij zijn voorbeelden Paul Klee, Wassily Kandinski en de kunstenaars van De Stijl waren. In de jaren 1965-1967 treedt er een steeds grotere wrijving op tussen wat hij moet doen voor het dagelijks brood en wat hij wil: schilderen. Als hem in 1967 door de gemeente Heerenveen vervroegd pensioen wordt toegestaan, kan hij zich eindelijk wijden aan zijn grote liefde en roeping, het schilderen. Uiteindelijk resulteert dat in landelijke belangstelling voor zijn werk door een tentoonstelling in het Stedelijk Museum Amsterdam in 1975. Naast het schilderen verdiepte hij zich in spirituele literatuur van o.a. C.G. Jung, Kierkegaard; ook verdiepte hij zich in religieuze stromingen als het Soefisme en Boedhisme. Tesamen met wat Jung daarover schreef heeft dat hem op het spoor gezet van thema's als cirkel en mandala in zijn latere werk. Zijn de schilderijen van Willem van Althuis aanvankelijk nog sterk gericht op stilering en vereenvoudiging van onderwerpen, na verloop van tijd lossen zelfs de laatste contouren van landschappen op in vernevelingen waarin alleen nog het vermoeden van een horizon schemert. Deze nadrukkelijk geabstraheerde werken krijgen in de loop van de jaren 70 de overhand, maar Van Althuis blijft af en toe teruggrijpen op het meer herkenbare landschapstype, als wil hij aangeven dat zijn vertrekpunt altijd ligt in de visuele waarneming. Dat zijn schilderijen het resultaat zijn van intens kijken, blijkt ook uit de manier waarop Van Althuis kleurvelden ongemerkt laat gloeien onder afsluitende verflagen. Juist het fijnzinnig laag over laag schilderen geeft zijn werken hun atmosferische licht- en ruimtewerking. In zijn atmosferische beelden concentreert Van Althuis zich niet alleen op de optische effecten van verdwijnen en verschijnen en het spanningsveld tussen het tweedimensionale verfoppervlak en de illusionaire ruimte, maar appelleren zijn schijnsels vooral ook aan een hogere spriruele waarheid. De laatste grote solo tentoonstelling werd geïnitieerd door Thom Mercuur en vond plaats in 2004/2005 in het toen pas geopende Museum Belvédère, enkele maanden voor zijn overlijden.