Dukkers volgde zijn opleiding aan het Instituut voor Kunstnijverheidsonderwijs in Amsterdam. Als schilder is hij autodidact. Hij schilderde, tekende en lithografeerde. Aanvankelijk werkte hij in Zandvoort, maar vanaf 1940 in Amsterdam. In 1946 selecteert Willem Sandberg hem voor de tentoonstelling 'Tien jonge schilders', waaraan onder meer ook Karel Appel, Corneille en Rooskens deelnemen. Zoals bij velen in die tijd zijn ook bij Dukkers expressionistische tendensen waar te nemen, maar hij blijkt zijn doelen al snel anders te stellen. Literaire, surrealistische thema's hebben zijn belangstelling, waarin dood, erotiek en rituelen dicht met elkaar veweven zijn. Was sinds 1956 lid van De Keerkring. Won in 1951 de Tetar van Elven-reisbeurs. Maakte nadien vele buitenlandse reizen, in het bijzonder naar Griekenland. In zijn gehele oeuvre staat de mens in algemene zin centraal. Vanaf 1985 vertoont zijn werk een steeds grotere vereenvoudiging en abstractie.