lino op papier
This is one of the 158 prints which the Van Abbemuseum owns by the British artist Barry Flanagan. These prints (etches and linoleum cuts) give a good idea of Flanagan’s versatility. The subjects are very diverse. In a number of prints Flanagan confronts the viewer with something or someone from his direct environment such as portraits of artists who are friends, household objects or landscapes he has seen. In other prints, he returns to the old masters such as Rembrandt, refers to the process of drawing itself or makes studies of animals. 'A number of prints contain references to people or events in literature or the history of art. Flanagan studied sculpture at Saint Martin’s School of Art in London from 1964 to 1966. He reacted to the traditional views on sculpture which were being taught at the time with a number of his fellow students including Long, Fulton and Gilbert & George, a new generation of artists who were looking for new possibilities for sculpture. Flanagan did this in a playful, investigative way. He used unconventional materials such as jute and sand. The process of making a work was central for him and he allowed himself to be guided by the specific character of a material or technique. This applies to his graphic work as well as his sculptures. In his graphic work the emphasis is on the line; the line as a boundary or defining element. 'Flanagan usually made little use of shape. A landscape, animal or situation was portrayed with a few accurate lines. The attention and sensitivity with which he did this give the work a poetic strength. In fact, Flanagan’s source is life itself, rich and inexhaustible. He made use of whatever was available. His work is at the same time serious and light-hearted. His drawings and graphic work often have the character of sketches and look like notes rather than considered works of art. Even when he used heavy and “serious” materials such as bronze or stone, his sculptures have the same light-hearted vitality. The theme of the hare, a symbol of the lively and unexpected aspects of life, regularly occurs in Flanagan’s work.
linocut on paper
Dit is één van de 158 prenten die het Van Abbemuseum bezit van de Britse kunstenaar Barry Flanagan. Deze prenten (etsen en linoleumsnedes) geven een goed beeld van Flanagans veelzijdigheid. De onderwerpen lopen sterk uiteen. In een aantal prenten confronteert Flanagan de kijker met iets of iemand uit zijn directe leefomgeving, bijvoorbeeld portretten van bevriende kunstenaars, huiselijke objecten of landschappen die hij gezien heeft. In andere prenten grijpt hij terug op oude meesters zoals Rembrandt ,verwijst hij naar het tekenen zelf, of maakt hij studies van dieren. Een aantal prenten bevat verwijzingen naar personen of gebeurtenissen uit de literatuur of kunstgeschiedenis. 'Van 1964 tot 1966 studeert Flanagan sculptuur aan St. Martin's School of Art in Londen. Met een aantal medestudenten, waaronder Long, Fulton en Gilbert & George, reageert hij op de traditionele opvattingen over beeldhouwkunst die daar dan gedoceerd worden. De nieuwe generatie kunstenaars zoekt nieuwe mogelijkheden voor sculptuur. Flanagan doet dit op een speelse, onderzoekende manier. Hij gebruikt onconventionele materialen, zoals jute en zand. Het maakproces staat voor hem centraal: hij laat zich leiden door het specifieke van een materiaal of techniek. Dit geldt behalve voor zijn sculpturen ook voor zijn grafiek. Hierin ligt het accent op de lijn; de lijn als begrenzend of markerend element. 'Flanagan maakt meestal een spaarzaam gebruik van vormen. Een landschap, dier of situatie kan met enkele rake lijnen worden neergezet. De aandacht en de gevoeligheid waarmee dit gebeurt, geven het werk een poëtische kracht. Flanagans bron is in feite het leven zelf, rijk en onuitputtelijk. In alle vrijheid maakt hij gebruik van wat er voorhanden is. Zijn werk is tegelijkertijd serieus en lichtvoetig. Flanagans tekeningen en grafiek hebben vaak een schetsmatig karakter. Het lijken eerder notities dan doordachte kunstwerken. Zijn sculpturen hebben, ook wanneer hij zware en 'serieuze' materialen als brons of steen gebruikt, eenzelfde lichtvoetige levendigheid. Het motief van de haas, symbool voor het levendige en het onverwachte, keert regelmatig terug in Flanagans werk.