Veel voeding werd gezouten: in een pot werden laagjes voedsel afgewisseld met laagjes zout. De pot werd vervolgens afgedekt met een schone doek, een plankje en een flinke kei. Ansjovis werd ook gezouten en daarna bewaard in tonnen of ankers (fusten). Na het schoonmaken aan de wal werd de vis in troggen pekel gelegd en vervolgens afgegoten in manden, waarna een ‘inlegger’ de visjes opstapelde en stevig aandrukte. Er werd nog regelmatig zout toegevoegd, tot het anker kon worden dichtgekuipt en er alleen via het uitgespaarde spongat nog water werd aangevuld. Na een jaar was de ansjovis op smaak, de vis was dan 6 à 7 jaar houdbaar.